kijk op http://www.flickr.com/photos/les-granges/sets/72157623233163029/detail/

Verder: Er staat een nieuwe poll op de site! Stem je ook mee?

Aoife was nog maar net een week hier en ze had al wat seizoenswerk te pakken, ze kon aan de slag op een chateau in St. Prix en helpen met de schoonmaak van Gites in de omgeving van Labatie d’andaure. Maar aangezien het seizoenswerk is stopt het werk aan het einde van het seizoen, dus was ze ook opzoek naar werk voor heel het jaar. Na veel onderzoek en denkwerk waren we er uit en Aoife startte haar eigenbedrijf voor het beheer van vakantiehuizen in de regio! De website van haar bedrijf was nog geen maand in de lucht en de eerste klant was binnen! Nieuwsgierig naar wat ze precies doet? Kijk op http://www.fransbeheer.nlDe eerste gite begon ook al aardig te vorderen, en de “op maat” gemaakte ramen en deuren waren inmiddels ook aangekomen. Ergens was er iets mis gegaan in de communicatie met de maten, want de “op maat” gemaakte ramen en deuren waren dus niet op maat! De deur was te groot en de ramen te klein… Na wat wikken en wegen besloten we de boel toch maat te laten plaatsen, voor de deur moest er een stuk uit de muur gehakt worden en de ramen, tja dat was een kwestie van opvullen.

Ik was er niet bij mee, maar ja we hadden geen zin in gezeur over wie de maten verkeerd had doorgegeven en dan nog een vele weken te wachten op nieuwe ramen en deuren. Na de plaatsing restte ons nog vele uren meerwerk om alles weer netjes te krijgen, maar het eind resultaat mag er nu zijn, en het leed is al weer vergeten.

Buiten het werk aan de gite werd er ook in het huis flink geklust, geef Aoife een hamer en ze hakt gerust een stuk uit de muur in de eetkamer… Nee dit is geen grapje, het is echt gebeurd. Maar gelukkig niet zonder reden, de binnenmuren zijn gestuct , en er achter bevind zich natuursteen, wat zou het mooi zijn om zo’n oude muur weer in ere te herstellen. Maar helaas de stenen er achter waren niet mooi genoeg om ze naar voren te halen, dus werd de muur weer dicht gestuct.

Nu we toch bezig waren hadden we besloten de hele eetkamer maar een grondige opknapbeurt te geven. De mooie schouw met de insert-haard moest er ook aan geloven, hoewel deze erg leuk was, was deze niet efficiënt en nam erg veel ruimte in beslag. Een tijdje terug mochten we al een nieuwe haard uitzoeken, een lief cadeautje van mijn ouders, want we mochten van de winter geen kou lijden. Buiten het vervangen van de haard weren ook alle muren opnieuw gestuct, de vloer geschuurd en gebeitst en de balken en het plafon opnieuw geschilderd.

Tijdens het klussen ontdekte we ook nog een verborgen raam tussen de eetkamer en de woonkamer, de muur die hier tussen zit was vroeger een buitenmuur, maar de vorige bewoners hadden dit raam verstopt achter gipsplaten. Het raam hebben we weer in ere hersteld en het is nu een gezellig nisje wat straks zicht geeft op de woonkamer. De eetkamer is nu weer helemaal netjes, en nu de rest van het huis nog, maar eerst weer even sparen!

Ook hebben we van de zomer verschillende mensen op bezoek gehad, zo de ouders van een vriend van me op bezoek met de Camper, ze waren op trektocht door Frankrijk en toch erg nieuwsgierig hoe het hier nou was. Ze hebben een paar dagen gestaan op ons niet bestaande camping waar ik nog steeds een vergunning voor probeer te krijgen J Ook kwam vriend en klant Erik langs met zijn vriendin Maaike. We waren bezig met een nieuwe web klus, en zoiets kun je natuurlijk het best bespreken op het franse platteland met een paar goede flessen wijn! Cris en Laura, goede vrienden van Aoife zijn hier ook een week geweest, ze kwamen met de snelle thalys die op slechts een half uurtje rijden van ons stopt. In de week dat zij er waren was er ook een middeleeuws feest in Desaignes, een middeleeuws dorpje hier vlakbij. Daar zijn we natuurlijk met z’n allen naar toe geweest, en je waande je daar echt in de middeleeuwen, wat een werk hadden ze er van gemaakt! Onze tweede camping gasten waren Silvester en Renee die met een retro uitziende caravan ons terrein versierde.

De eerste gite begon ook al aardig te vorderen, zo was het een oude stal met niks, en na noeste arbeid werd het een echt huisje met complete badkamer, slaapkamer en woon/eetkamer. De keuken was geplaatst, de vloer betegelt, de muren gesuct en het werd tijd voor de finishing touch met leuke meubels en likjes verf. Inmiddels is de gite af en klaar voor verhuur zoals je misschien al eerder gelezen hebt in mijn verhalen. Vriend en oud collega Roy was ook erg nieuwsgierig naar de resultaten, en hij was samen met zijn dochter, zoontje en vriendin de eerste officiële huurder van de gite “sarah”!

Helaas hebben we ook wel eens minder goede berichten, Cleo, een van onze katten is afgelopen augustus niet meer thuis gekomen, waarschijnlijk is ze in een speelse verdwaald geraakt terwijl ze een vogel achterna zat. Vreselijk balen natuurlijk, overal hebben we posters opgehangen, alle buren gewaarschuwd en vele kilometers gelopen en geroepen, maar helaas tot op heden nog geen bericht. Wel belde een tijdje terug een van de gemeente werkers van Arlebosc dat er een kat was gevonden, maar bij aankomt bleek het om een hele andere kat te gaan, de man bedankt voor de moeite en weer terug naar huis. Een week later belt er weer iemand over een kat, we gaan weer kijken en blijkt het weer de zelfde kat te zijn die de gemeente werker ook had gevonden, hoe is het mogelijk!

Onze zoektocht naar Cleo heeft ook wel weer positieve dingen voortgebracht, zo hebben we de beneden buren leren kennen die hier alleen zomers verblijven. Na een kort gesprek werden we al uitgenodigd voor een borrel, en een week later voor de lunch met zelfgemaakte pizza uit eigen steenoven! De vrouw, Jacqueline is ook echt een dieren vriend en verzorgd de zwerfkatten uit de omgeving waar ook een pas geboren kitten bij zat. Ze maakte zich een beetje zorgen om de kitten omdat ze binnenkort weer weg gingen en ze zocht een goed huis voor dit jonge katje, na 1 blik waren we al verkocht en sinds dien dartelt “Tommie” door ons huis. Maar de hoop dat Cleo terug komt hebben we nog niet opgegeven, we kijken nog steeds uit naar haar terugkomst.

Met de kippen hebben we ook weer wat uitbreiding, eerst broedde een van de kippen al meer dan drie weken op een ei, en na drie weken moet er dan toch echt iets uitkomen. In de vierde week hebben we de kip mar van het ei afgehaald, dat is wel nodig ook want anders blijven ze er op zitten tot de dood volgt, en dat willen we natuurlijk niet. Het ei bleek ook leeg te zijn, het was een goede zet dus. Enkele weken later zat er weer een kip te broeden, vol spanning keken we of het dit keer wel raak zou zijn, en ja hoor na drie weken hadden we twee kuikentjes, een bruin/gele en een pik zwarte. Helaas bleek de bruin/gele te zwak en niet veel later was het kuikentje van de aardbodem verdwenen, de zwarte kip is inmiddels flink gegroeid met een aparte kuif, net als z’n moeder.

We waren al een paar keer op de koffie geweest bij onze bovenburen, dus nu werd het eens tijd om ze bij ons uit te nodigen, zo gezegd zo gedaan en een dag later stonden ze op de stoep met een fles zelfgemaakte wijn en een doos koekjes. Hoewel mijn Frans nogal te wensen overlaat konden we toch een redelijk gesprek voeren en hebben we weer een stukje geschiedenis gehoord van het huis. Vroeger hebben ze hier namelijk zelf gewoond, zo vertelde ze dat de keuken vroeger de slaapkamer was, de eetkamer was een woonkeuken met in de muur een raam met daar onder een wasbak (die we later ook achter de gipsplaten ontdekt hebben), de huidige slaapkamer en woonkamer waren gewoon schuren. Een badkamer hadden ze niet, en ook geen stromend water, water haalde ze namelijk uit de bron beneden, en in de winter als de bron bevroren was moesten ze te voet naar Arlebosc voor water. Dat waren nog eens andere tijden, gelukkig is alles gemoderniseerd en hebben we gewoon schoon stadswater als we de kraan opendraaien. Ook vroegen ze of we onze haan een beetje beter in de gaten wou houden, want deze charmeur versierde hun kippen en kreeg zo nogal eens ruzie met de buur haan. Dit probleem was snel opgelost door het kippenhok naar de andere kant van het terrein te verplaatsen, sinds dien doet de haan het nog alleen met zijn eigen harem.

Een tip van de sluier voor het volgende verhaal: Bouw van een paardenstal, eerste ontmoeting met mijn schoonouders en het project “lilly”

De tijd gaat hard, nu een vol jaar in Frankrijk, een mooi jaar waar een hoop is gebeurd. De feestmaand is weer achter ons, onze buikjes rond van al het heerlijke eten, het is weer tijd om uit de roes te komen en er weer hard tegen aan te gaan dit jaar.

Eind juni was het eindelijk zover, de grote verhuizing van Aoife! Een week voordat ze aankwam arriveerde haar paard (Kayo) via een speciaal paarden transport bedrijf, dus het was aan mij de taak om voor haar paard te zorgen die week. Maar een paard moet wel een stuk terrein hebben waar deze kan staan, en wij hadden nog geen geschikt terrein voor haar paard, dus we moesten opzoek naar een stukje terrein. Na wat navraag bij de buren bleek dat onze buurman Maurice wel een stuk terrein had die we konden gebruiken, na overleg met een paar glazen pastis waren we het er over eens, we konden het terrein gebruiken wanneer we wilden behalve van maart t/m april, want dan moet het gras groeien om te hooien voor zijn schapen. Het terrein was klaar gemaakt, er stond hooi, een waterbak en we hadden genoeg voer. Op 22 juni kwam Kayo aan, nog enigszins versuft van de kalmeringsmiddelen en de reis moesten we nog 2 Km naar boven lopen omdat de vrachtwagen niet bij het terrein kon komen. In eerste instantie wilde de chauffeur op Kayo naar boven rijden, maar na twee stappen hield Kayo het voor gezien en moesten we toch te voet naar boven lopen. Kayo werd in de wei gezet en begon gelijk te eten, een goede afloop van een lange reis voor Kayo.

Een week later was Aoife in Nederland al druk bezig met de voorbereiding van de grote verhuizing. Het was een druk weekeind want ze moest alles in de bus laden, en haar huis weer gereed maken voor de nieuwe huurder. Helaas hadden de vorige huurders haar huis in slechte staat achter gelaten waardoor ze samen met wat vrienden een hele dag bezig waren om het huis weer in orde te maken. Ook had ze een groot afscheidsfeest wat natuurlijk tot in de later uurtjes door ging. De dag er na had ze geen tijd om uit te slapen, want de bus moest opgehaald worden en de spullen ingeladen worden. Na dit drukke weekeind was het tijd voor de grote reis, de katten zaten in de reismanden en haar vrienden zwaaiden haar uit. Samen met Marieke en Ton (de vader van Marieke) reden ze naar het zuiden van op weg naar haar nieuwe leven op het franse platte land. Vermoeid en blij kwamen we aan, Aoife en ik vlogen elkaar in de armen, eindelijk was ze hier.

Als eerste haalde we de katten uit de bus, want die wilden er ook wel uit na de lange reis. Daarna haalden we het hoognodige uit de bus, en lieten we de rest staan voor de volgende dag. Om de aankomst van Aoife te vieren trokken we voor de deur een fles champagne open en onthulde we het nieuwe uithangbord met onze namen er op, nu was Aoife een officiele bewoner van Les Granges! avonds gingen we gezellig met zn allen bqq-en in het avondzonnetje als afsluiting van de reis. De volgende dag pakte we Aoife haar spullen uit en vulde we de inrichting aan met haar spullen, nu wonen we echt samen! Ton en Marieke zijn nog een paar dagen gebleven om te genieten van het franse leven hier, waarna ze weer met de bus terug reden naar Nederland.

Een tijdje geleden hadden we een aantal septic tanks ingegraven, dit was nodig omdat we hier niet op de riolering aangesloten zitten en omdat we meer capaciteit nodig hebben voor de gites. Voorheen kwam de uitgang van de septic tank uit in het riviertje naast het huis, vroeger mocht dit nog gewoon maar bij aanleg van nieuwe septic tankt moet er aan de nieuwe regeling worden voldaan. Dit betekend dat de uitgang aangesloten moet worden op een vloeiveld, en met drie 3000 liter tanks moet dat een flink veld worden. Omdat dit een aardige klus was, en een stuk terrein vlak gemaakt moest worden hadden we dit uitbesteed aan een aannemer. Als eerste werd het terrein plat gemaakt met een grote graafmachine, en daarna werden de drainage buizen gelegd voor de geleidelijke afvoer van het septic tank water. Nu we een mooi vlak stuk terrein hebben, besloten we dit te gebruiken als parkeergelegenheid voor de toekomstige gasten van de gites.

Sinds de aankomst van Kayo waren we opzoek gegaan voor gezelschap voor het paard, want een paard is een kudde dier en een paard alleen is ook niet goed. Het zou een geit of ezel worden, dus na wat rond vragen hoorde kennissen van ons dat hun buren wel een ezel te koop hadden. Als eerste waren we wezen kijken, en het beestje zag er goed uit en we besloten de ezel te kopen. Een paar dagen later hadden we bij een manege een trailer gehuurd om de ezel op te halen, eenmaal daar aangekomen moest de ezel natuurlijk in de trailer gezet worden. We probeerden de ezel in de trailer te lokken maar de ezel wou met geen mogelijkheid de trailer in. Na ruim een uur proberen gaven we het op, blijkbaar wou de ezel zo graag blijven dat we besloten het dier maar niet mee te nemen. Met een lege trailer reden we betreurt terug naar de manege waar we ons verhaal vertelde. Gelukkig had de eigenaar van de manege nog een pony staan waar ze een thuis voor zochten, hier hoefde we niet lang over na te denken en een half uur later reden we weg met een witte pony Caramel genaamd. De paarden waren snel aan elkaar gewend, en sinds dien zijn ze onafscheidelijk.

Uiteraard is er afgelopen zomer nog veel meer gebeurd, maar omdat het verhaal anders te lang gaat worden splits ik het in delen, het volgende deel komt er aan! En niet te vergeten, de eerste twee persoons Gite is af, dus als je wilt boeken stuur me dan een mailtje!

Het is al weer bijna 2 maanden geleden sinds ik wat geschreven, niet omdat ik niks te vertellen heb, integendeel er is heel veel te vertellen! Maar van wegen alle drukte momenteel kom ik niet aan schrijven toe. Dus nog even geduld, binnen kort schrijf ik weer een uitgebreid verhaal over alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd. In het volgende verhaal, de grote verhuizing van Aoife, twee paarden,  4 katten, de vorderingen van de Gites en nog veel meer! Tot snel

  Nu kunnen we weer zorgenloos langs de muur lopen en boven een terras maken voor de grote gite die we willen gaan bouwen. De laatste dag hebben we aannemer nog een paar uurtjes ingehuurd met de grote graafmachine voor wat grond werkzaamheden. We moesten namelijk nog wat grond verplaatsen van het terrein achter naar het talud voor, met zo’n machine gaat het toch een heel stuk sneller en effectiever dan met een kruiwagentje.

In het vorige bericht kon je al lezen dat de vergunning voor een kleine camping was afgewezen. Nu heb ik samen met Jost en in overleg met de burgemeester van Arlebosc een bezwaar ingediend bij de betreffende instantie. In de brief staat onderandere dat er volgens ons geen rede is voor een afwijzing, het zou goed zijn voor de economie van arlebosc en de burgemeester heeft ook geen bezwaar. Nu is het afwachten en duimen dat we alsnog een vergunning krijgen, maar voor dit seizoen zal het wel niet meer gaan lukken, wie weet volgend jaar!

Na 11 weken Aoife niet gezien te hebben kwam ze 14 mei weer aan op het vliegveld van Lyon, eindelijk zagen we elkaar weer en hebben een heerlijke week gehad. Het weer was mooi en Aoife had ook al gelijk zin om te gaan klussen, dus op naar de Brico om verf te halen om de luiken te schilderen. Hoewel we het niet altijd eens zijn over kleuren, was het met de kleur voor de luiken in een keer raak, “provence bleu” is het geworden. Ook hadden we een bruiloft op 16 mei van Anne en Renee, vrienden uit Desaignes. Het was een schitterende dag, en ze zijn getrouwd door de burgemeester van Desaignes. Na de ceremonie, liepen we naar buiten waar de lokale “jeux de boule” club stond die een boog maakte me de ballen, erg leuk om te zien. Daarna zijn we uitgebreid gaan lunchen bij de Auberge van Desaignes, Na heerlijk eten, drinken en toespraken van vrienden en famillie was het tijd om even tot rust te komen. In de avond ging het feest weer door tot in de late uurtjes, het was een lange en erg leuke dag. Anne en Renee, nogmaals gefeliciteerd!

Op dinsdag is er altijd markt in Lamastre, en nu het weer mooi weer is en de toeristen beginnen te komen wordt de markt ook steeds groter. Dit keer waren er ook kippen en hanen op de markt, en aangezien de laatse haan die ik had is gevlucht vonden we het wel leuk om er een haan bij te kopen. Met de haan in een eigenlijk te kleine doos reden we snel naar huis om de haan vrij te laten in zijn nieuwe onderkomen bij de twee kippetjes. Gelukkig accepteerde de kippetjes de haan gelijk, s’avonds moesten we de haan nog wel in zijn hok jagen omdat hij nog niet begreep dat die daar moest slapen, gelukkig ging hij de volgende dag er zelf in. De week ging snel voorbij, en moest ik Aoife helaas weer naar het vliegveld in Lyon brengen, maar gelukkig hoeven we dit keer niet zolang zonder elkaar, over 4 weken komt ze permanent hier naar toe, ik kan haast niet wachten!

Met de bouw van de eerste gite gaat het voorspoedig, de basis is bijna klaar en binnenkort kunnen we beginnen met het tegel en schilder werk. Als alles mee zit dan is de gite eind juni zo goed als af. Al het electra werk is bijna gereed, en eind Juni komt er iemand van het EDF om de hoofdzekering te verhogen zodat we meer stroom kunnen afnemen. Dit weekeind komen mijn ouders weer en kunnen we samen weer geen bouwen aan de gite, de eerste boeking is binnen dus we hebben een goede stok achter de deur om de gite af te bouwen. Volgende week gaan we de keuken bestellen, de tegels en de verf uitzoeken, dus word vervolgd…

We begonnen deze maand met het halen van het bouw materiaal bij de diverse franse bouwmarkten (Brico’s). De net opgeknapte aanhang wagen had het goed gehouden tijdens de eerste lading bouwstenen, maar bij de tweede lading materiaal bij de Brico in Valance ging het helaas mis. We reden op de snelweg toen we plots een klap hoorde en een wiel van de aanhangwagen voorbij zagen rollen. Dus direct naar de vluchtstrook om de schade te bekijken, het bleek dat het wiel volledig was afgebroken en we konden onmogelijk verder. Na wat telefoontjes gepleegd te hebben kwam de sleepdienst al snel aan en bracht ons naar een garage bedrijf in Valance. Na overleg met de garage houder bleek het niet meer rendabel om de aanhangwagen nog te laten repareren, dus we laden de wagen vol zover het kon en de rest zouden we de volgende dag ophalen. De volgende dag haalde we de rest van de spullen op met de wagen van Anne (Le Massoir) en namen we afscheid van de aanhangwagen die we daar achterkonden laten.

Helaas hadden we nog meer pech, de aanvraag voor de camping was afgewezen door de DDE om hele vage redenen. De burgemeester en de Prefectuur hadden geen bezwaar, maar volgende de DDE mocht het niet omdat het een zone “Agricole/Natuur” is, opzich al vreemd, want een zone is meestal een “Agricole” of “Natuur”, en niet beide tegelijk. In een zone “Agicole” is het meestal geen probleem om een kleine camping te starten, na wat telefoontjes van Joost (onze makelaar) naar de DDE zijn we nog niks wijzer geworden behalve dat we bezwaar in kunnen dienen wat we ook zeker zullen doen. Het ziet er naar uit dat we dit jaar niet kunnen starten met een camping, en nu is het duimen dat de vergunning alsnog wordt afgegeven na ons bezwaar, maar dat is koffiedik kijken en zal lang gaan duren.

Jammer van de vergunning en aanhang wagen, maar ja, soms zit het mee en soms zit het tegen, hoe dan ook wij gaan vrolijk weer verder. De rest van het materiaal hebben we zonder aanhang wagen gehaald, iets meer ritjes naar de Brico dan gepland, maar dat mocht de pret niet drukken.

De materialen die we onmogelijk zelf konden halen lieten we bezorgen door de lokale bouwmarkt in Lamastre.  Nu alles er was konden we aan de slag met de bouw van de Gite, alles moest gerealiseerd worden, muren, elektra, water, plafons, binnenmuren en ga zo maar door.

Gelukkig zijn we beide erg handig en hebben we in een maand de Gite bijna casco af. Momenteel staan de muren er, zitten er deuren in en is al het leiding werk voor water en elektra voorbereid. Als laatste hebben we de geïsoleerde afdekvloer gestort welke nu aan het drogen is.

Buiten de bouw van de Gite hebben we nog meer gedaan, de burgemeester had het eerste grote talud geëgaliseerd en omgespit, en nu konden we er zaaien. Het valt niet mee om zo’n 600 vierkante meter te harken en te bezaaien met gras, maar na een paar avonden hadden we het hele talud ingezaaid. Ook hebben we een stukje open gelaten voor de moestuin waar we al verschillende groente in hebben gezaaid.

Verder hebben we de buitenboel weer een stukje gezelliger gemaakt, aan de voorzijde hebben we alle lelijke lampen vervangen door leuke Fransuitziende lampen, tevens staan er nu potten met bloemen en we hebben de oude graan molen als sierstuk buitengeplaatst. Al met al hebben we met z’n drieën veel werk verzet in april. Nu zijn mijn ouders weer in Nederland en zit ik weer even alleen in het huis, maar niet voor lang, want 14 mei komt Aoife een week langs, en als het goed is komen mijn ouders weer in juni en eind juni komt Aoife met haar hele inboedel deze kant op (eindelijk ).

Vandaag (5 mei) is de Artisan uit Empurany begonnen met de restoratie van de buitenmuur die de twee niveaus scheid op het terrein. Deze muur stond helemaal scheef en dreigde om te vallen. Als het mee zit dan is deze muur binnen een week klaar en zal het aangezicht ook weer een heel stuk zijn opgeknapt. Ook start binnenkort de aanleg van het vloeiveld voor de septic tanks door de vrienden van DM France (Mark en Dick). Tijdens de aanleg van het veld zal ook het terrein flink gesnoeid gaan worden waardoor het uitzicht straks nog mooier is.