Vive la France!

Het is al weer ruim 4 maanden geleden sinds ik wat geschreven, niet omdat ik niks te vertellen heb, integendeel er is heel veel te vertellen! Maar van wegen alle drukte momenteel kwam ik niet aan schrijven toe. Er is een hoop gebeurd de afgelopen tijd, en ik weet haast niet waar ik moet beginnen met schrijven, dus ik begin maar gewoon, niet perse in chronologische volgorde…

Eind juni was het eindelijk zover, de grote verhuizing van Aoife! Een week voordat ze aankwam arriveerde haar paard (Kayo) via een speciaal paarden transport bedrijf, dus het was aan mij de taak om voor haar paard te zorgen die week. Maar een paard moet wel een stuk terrein hebben waar deze kan staan, en wij hadden nog geen geschikt terrein voor haar paard, dus we moesten opzoek naar een stukje terrein. Na wat navraag bij de buren bleek dat onze buurman Maurice wel een stuk terrein had die we konden gebruiken, na overleg met een paar glazen pastis waren we het er over eens, we konden het terrein gebruiken wanneer we wilden behalve van maart t/m april, want dan moet het gras groeien om te hooien voor zijn schapen. Het terrein was klaar gemaakt, er stond hooi, een waterbak en we hadden genoeg voer. Op 22 juni kwam Kayo aan, nog enigszins versuft van de kalmeringsmiddelen en de reis moesten we nog 2 Km naar boven lopen omdat de vrachtwagen niet bij het terrein kon komen. In eerste instantie wilde de chauffeur op Kayo naar boven rijden, maar na twee stappen hield Kayo het voor gezien en moesten we toch te voet naar boven lopen. Kayo werd in de wei gezet en begon gelijk te eten, een goede afloop van een lange reis voor Kayo.

Een week later was Aoife in Nederland al druk bezig met de voorbereiding van de grote verhuizing. Het was een druk weekeind want ze moest alles in de bus laden, en haar huis weer gereed maken voor de nieuwe huurder. Helaas hadden de vorige huurders haar huis in slechte staat achter gelaten waardoor ze samen met wat vrienden een hele dag bezig waren om het huis weer in orde te maken. Ook had ze een groot afscheidsfeest wat natuurlijk tot in de later uurtjes door ging. De dag er na had ze geen tijd om uit te slapen, want de bus moest opgehaald worden en de spullen ingeladen worden. Na dit drukke weekeind was het tijd voor de grote reis, de katten zaten in de reismanden en haar vrienden zwaaiden haar uit. Samen met Marieke en Ton (de vader van Marieke) reden ze naar het zuiden van op weg naar haar nieuwe leven op het franse platte land. Vermoeid en blij kwamen we aan, Aoife en ik vlogen elkaar in de armen, eindelijk was ze hier.

Als eerste haalde we de katten uit de bus, want die wilden er ook wel uit na de lange reis. Daarna haalden we het hoognodige uit de bus, en lieten we de rest staan voor de volgende dag. Om de aankomst van Aoife te vieren trokken we voor de deur een fles champagne open en onthulde we het nieuwe uithangbord met onze namen er op, nu was Aoife een officiele bewoner van Les Granges! avonds gingen we gezellig met zn allen bqq-en in het avondzonnetje als afsluiting van de reis. De volgende dag pakte we Aoife haar spullen uit en vulde we de inrichting aan met haar spullen, nu wonen we echt samen! Ton en Marieke zijn nog een paar dagen gebleven om te genieten van het franse leven hier, waarna ze weer met de bus terug reden naar Nederland.

Een tijdje geleden hadden we een aantal septic tanks ingegraven, dit was nodig omdat we hier niet op de riolering aangesloten zitten en omdat we meer capaciteit nodig hebben voor de gites. Voorheen kwam de uitgang van de septic tank uit in het riviertje naast het huis, vroeger mocht dit nog gewoon maar bij aanleg van nieuwe septic tankt moet er aan de nieuwe regeling worden voldaan. Dit betekend dat de uitgang aangesloten moet worden op een vloeiveld, en met drie 3000 liter tanks moet dat een flink veld worden. Omdat dit een aardige klus was, en een stuk terrein vlak gemaakt moest worden hadden we dit uitbesteed aan een aannemer. Als eerste werd het terrein plat gemaakt met een grote graafmachine, en daarna werden de drainage buizen gelegd voor de geleidelijke afvoer van het septic tank water. Nu we een mooi vlak stuk terrein hebben, besloten we dit te gebruiken als parkeergelegenheid voor de toekomstige gasten van de gites.

Sinds de aankomst van Kayo waren we opzoek gegaan voor gezelschap voor het paard, want een paard is een kudde dier en een paard alleen is ook niet goed. Het zou een geit of ezel worden, dus na wat rond vragen hoorde kennissen van ons dat hun buren wel een ezel te koop hadden. Als eerste waren we wezen kijken, en het beestje zag er goed uit en we besloten de ezel te kopen. Een paar dagen later hadden we bij een manege een trailer gehuurd om de ezel op te halen, eenmaal daar aangekomen moest de ezel natuurlijk in de trailer gezet worden. We probeerden de ezel in de trailer te lokken maar de ezel wou met geen mogelijkheid de trailer in. Na ruim een uur proberen gaven we het op, blijkbaar wou de ezel zo graag blijven dat we besloten het dier maar niet mee te nemen. Met een lege trailer reden we betreurt terug naar de manege waar we ons verhaal vertelde. Gelukkig had de eigenaar van de manege nog een pony staan waar ze een thuis voor zochten, hier hoefde we niet lang over na te denken en een half uur later reden we weg met een witte pony Caramel genaamd. De paarden waren snel aan elkaar gewend, en sinds dien zijn ze onafscheidelijk.

Uiteraard is er afgelopen zomer nog veel meer gebeurd, maar omdat het verhaal anders te lang gaat worden splits ik het in delen, het volgende deel komt er aan! En niet te vergeten, de eerste twee persoons Gite is af, dus als je wilt boeken stuur me dan een mailtje!