Vive la France!

   Even na de verhuizing ben ik wezen maken met de burgemeester van Arlebosc. De burgemeester was een sympathieke rustige man en kon het wel waarderen dat ik me kwam voorstellen. Hij vroeg nog of die ergens mee kon helpen, en wij vroegen of die iemand wist die alle troep uit de schuren kon weghalen. Hij zou eens informeren voor ons en zou er nog op terug komen, tevens werden we uitgenodigd voor de Geranium prijsuitreiking voor de mooiste geraniums in Arlebosc, nou zo’n spektakel willen we natuurlijk niet missen.

Ondertussen waren we druk bezig het woonhuis op orde te maken, wat vreselijk vies was, centimeters stof, en het zag er uit alsof het jaren niet was schoongemaakt. Witte vlekken op de muur waar ooit schilderijen hebben gehangen herinneren er aan dat de muren ooit wit waren. Verbouwen is voorlopig niet nodig want het huis is in goede staat en voorziet van alle voorzieningen voor de komende jaren, dus in een caravan wonen zoals je wel eens op de tv ziet in programma’s zoals “het roer om” is zeker niet nodig.

Tussendoor zijn we natuurlijk nog naar de geranium prijsuitreiking gegaan wat in de “salle de fête” gegeven werd. Na even zoeken kwamen we aan en de prijsuitreiking was al in volle gang, na de uitreiking serveerde ze stukken pizza en pastis, uiteraard namen wij ook een glas het was tenslotte al 11 uur in de ochtend, welkom in Frankrijk! De burgemeester kwam nog even een handje schudden en vertelde dat hij van de week even langs wou komen om de troep te bekijken. Na nog wat handen schudden met de bewoners van Arlebosc was het weer tijd om verder te klussen in het huis.

Enkele dagen later belde de burgemeester op om een afspraak te maken om te komen kijken, zo gezegd zo gedaan, en even later stond hij voor de deur. Ik liet hem de schuren zien, en ook hij stond vol ongeloof te kijken naar de hoeveelheid troep. Onder het genot van een bakje koffie bespraken we de hoe we de troep konden verwijderen, hij wist wel iemand en zou het gaan regelen. Een week later stond hij weer voor de deur, maar dit keer in zijn werkkleding samen met een vriend, hij had zijn tractor met grijper meegenomen en we gingen aan de slag.

Alles wat verbrand kon worden ging op de brandhoop en de rest werd uitgesorteerd. Na twee dagen werken waren de schuren schoon, het ijzer zou opgehaald worden door de ijzerboer en de restanten konden we enkele weken later brengen naar een grote grofvuil container op het plein in het centrum van Arlebosc. De hoeveelheid ijzer was enorm, maar gelukkig kwam de ijzerboer met een grote vrachtwagen met grijparm die na een halfuurtje al het ijzer had geladen, en de vrachtwagen was vol! De schuren zijn schoon, en we kunnen weer verder, Merci monsieur le maire!