Een ongelukje
Gisteren was het lekker weer, het zonnetje scheen en de lucht was strak blauw. Mijn ouders gingen lekker een stukje wandelen, en ik zat nog lekker met een bak koffie in mijn ochtend kleding. De dag ervoor had het geregend, en die nacht had het weer gevroren zodat het wel een beetje glad was. Net na dat ik het tweede bakje koffie had ingeschonken belde mijn vader dat mijn moeder was uitgegleden en enorm veel pijn in haar pols had. Ik snel mijn kleren aangetrokken om mijn ouders op te halen. Daar aangekomen hadden we sterk het vermoeden dat haar pols gebroken was. Dus op naar het ziekenhuis in Lamastre.
Bij het zieken huis hadden we even wat moeite om de ingang te vinden, want aan het ziekenhuis zat ook een bejaardentehuis vast, en om mijn moeder nou daar achter te laten is ook weer zo wat. Na wat zoeken kwamen we de zusters tegen die snel een ijskompres aanbrachten en de dokter belde. Na een klein kwartiertje kwam de dokter er aan en had ook sterk het vermoeden dat het gebroken was. Jammer genoeg was het röntgenapparaat defect in dit ziekenhuis, dus een foto kon er niet gemaakt worden. De dokter stelde voor om haar arm te verbinden en dan naar het ziekenhuis in Valence te gaan waar ze haar verder konden helpen. Om de pijn te onderdrukken kreeg ze een spuit morfine wat zeker twee tot drie uur zou werken.
In dit ziekenhuis hebben ze foto’s gemaakt en het bleek inderdaad gebroken te zijn, het was wel een nette rechte breuk. Ze hadden twee opties, of opereren en pennen er in laten zetten of in het gips en hopen dat het zo goed geneest. Mijn ouders hebben er voor gekozen om het in het gips te laten zetten want om nu in het ziekenhuis achter te blijven zagen ze ook niet zitten. Opereren kan op een later tijdstip alsnog, als het maar binnen 3 weken is.
Nu loopt mijn moeder rond met een gips arm, het is nogal behelpen want het is nota bene haar rechter arm, en ze is rechts. Wat dat betreft heeft ze tijdens vakanties wel altijd pecht, vorige zomer in Italie heeft ze anderhalve week platgelegen omdat ze door haar rug was gegaan. De rest van het verblijf in Le Massoir zal ze met een gips arm lopen. Mijn vader en ik zullen haar de komende tijd wel vertroetelen, want dat heeft ze zeker wel verdiend.
Empurany
-12°
Wat ontzettend vervelend! Hopelijk worden de kerstdagen niet teveel verpest door de pijn. Wordt wel wat meer je vaders maaltijden eten denk ik
.
24 Dec 2007 at 3:34 pm
Na het krijgen van een bericht met als onderwerp “Een Ongelukje” via Windows Live Alerts moest ik eerst denken aan je auto want daar heb je de laatste tijd ook wel wat pech mee gehad.
Erg vervelend voor je moeder dat ze dit net op de vakantie mee moet maken hopelijk zal het bij het gipsen blijven en hoeft het niet uiteindelijk geopereerd te worden.
Sterkte aan je moeder en verder uiteraard nog hele fijne kerstdagen ook ondanks de gipsarm van je moeder en alvast een spetterend nieuwjaar.
Hopelijk zal het nieuwe jaar nieuwe mogelijkheden bieden en hoop ik dat je een geschikt huis kunt vinden in Frankrijk en dat je ultieme droom verwezenlijkt zal worden.
Houd je goed en uiteraard houd ik je blog in de gaten.
24 Dec 2007 at 5:30 pm
Wat een pech zeg ! Het zit ook niet mee in vakanties.
Maak er ondanks dat toch een warme kerst van. Sterkte.
Voor jullie alle drie : Gelukkig 2008 !!
25 Dec 2007 at 3:19 pm
Lieve allemaal,
Is de reis goed verlopen? Hebben jullie het lekker naar je zin? Jeff heeft jullie vast al aardig verwend met z’n kookkunsten, krijg gewoon trek als ik dit allemaal zo lees!!
Wat onwijs rot zeg voor je moeder, Jeff! Hopen dat het inderdaad bij gips blijft!
We wensen jullie allemaal een hele leuke tijd en een gezellige jaarwisseling, zal wel lukken denk ik zo!!
Heel veel plezier!!
dikke kus Robbin en Anne
30 Dec 2007 at 7:42 pm
Ha Jeffrey, Theo en Joke,
Wij wensen jullie een heel voorspoedig 2008. Dat jullie plannen mogen slagen dit jaar.
? Nee hoor, ik moet hier geen grapje over maken het is vreselijk lastig als je een van je handen niet kunt gebruiken. Nog afgezien van de pijn die je ervan hebt.
Wat een pech weer Joke! Kwam je een beetje aandacht te kort
We hopen dat jullie toch nog een paar weken kunnen genieten en dat de pols goed zal herstellen.
Hartelijke groet
Agnes en Hans
01 Jan 2008 at 12:09 pm