Vive la France!

Een molen uit de 18^e eeuw

Vandaag had ik om 11 uur een afspraak met een makelaar in “Le Cheylard”, het was een jonge fransoos die ook nog een aardig woordje Engels sprak. Als eerste gingen we de oude water molen bekijken, de eigenaren waren helaas niet thuis dus we konden het hoofd gebouw niet in. Maar om toch een redelijke indruk te krijgen zijn we er toch maar langs gereden.

Na een kwartrietje rijden kwamen we aan bij de molen, het huis was dan wel gesloten maar de molen was gewoon open, dus gingen we toch maar even binnen kijken. De molen was praktisch een museum stuk, het pand had vele mogelijk heden maar het zou bijna zonde zijn om alle oude machines er uit te halen om er kamers van te maken. Het bleek een oude graan molen te zijn uit de 18^e eeuw, en dat kon je nog goed zien.

Foto 1: De Molen

Foto 2: Machine in de molen

Foto 3: Het hoofdgebouw

Het unieke aan dit pand was ook nog eens dat het een eigen electra voorziening had via de rivier die er naast liep. Overschot aan stroom werdt verkocht aan de EDF (Electrique de France), en te kort aan stroom werd geleverd door de EFD.

Het hoofdgebouw konden we helaas niet in omdat de eigenaren niet thuis waren, wie weet ga ik het nog eens bezoeken als de eigenaren er wel zijn. Het nadeel aan dit pand was echter dat de grond niet praktisch was verdeeld en erg verspreid. Een belangrijk deel van de grond werd gescheiden door grond van de buurman. Maar ach misschien wil de buurman dat stuk grond wel verkopen dacht de makelaar. Een ander nadeel was dat de toegangsweg bijna dwars door de woning van de buren ging. Verder was het een mooie locatie en komt op het lijstje van misschien.

Een heren huis van een oude zijdefabriek

Als tweede gingen we een oud herenhuis bekijken dat onderdeel was geweest van een oude zijdefabriek. Daar aangekomen moesten we door een grote metalen deur om op het terrein te komen, het leek wel de toegang tot een kasteel. Het gebouw zelf was schitterend met vele oude en authentieke onderdelen. Het was een gebouw met veel potentie, maar eigenlijk net te klein voor wat ik er mee wou. Verder was er weinig grond en de buren zaten wel akelig dichtbij. Al met al een mooi gebouw, maar net niet geschikt voor mij.

Foto 4: De toegangsdeur tot het terrein

Foto 5: Het herenhuis

“plate du jour”

Na de bezichtigingen bedankte ik de makelaar en ik vroeg hem mij op de hoogte te houden als er nog wat nieuws binnen kwam. Op de terugweg naar Désaignes begon mij maag al een beetje te knorren en aangezien het hier traditie is om in de middag uitgebreid te lunchen ging ik dat ook maar doen. In het dorpje zit een klein restaurantje, en Anne (de Eigenaar van Le Massoir) had me al voorgesteld aan de eigenaresse van het restaurant dus daar moest ik maar een gaan eten. Toen ik de deur open deed zei een van de gasten al “he daar heb je de Hollander”, dus blijkbaar kennen ze me al in het dorp. Na de verplichte bonjours, ca va’s en handen schudden nam ik plaats aan de tafel. Het restaurant had in de middag maar 1 menu, geen keuze mogelijk, dus de “plat du jour” werd aan mij geserveerd. Het was een prima en eerlijk 3 gangen diner met wijn en koffie toe, en dat voor slechts 12 euro! Ik snap niet hoe ze het er voor kunnen doen. Met een volle buik vertrok ik weer naar “Le Massoir” waar “Gerard” (de kat) al op me zat te wachten. Binnen was het fris, dus weer tijd om de houtkachel aan te steken en achter mijn laptop dit verhaal te schrijven.

Foto 6: “Gerard” ligt lekker bij de brandende kachel