Vive la France!

In de zomer, voorjaar en najaar is het mooi in de Ardeche, maar hoe zou het daar nou zijn in de winter? Dat is toch een belangrijke vraag als je daar wilt gaan wonen. In oktober 2006 heb ik Emilie leren kennen tijdens een kookcursus, zij was daar de gids en nam ons meer naar pittoreske marktjes, forel vissen en een geitenboerderij (heerlijke geiten kaasjes!).

We raakten aan de praat en ik vertelde haar over mijn plannen, ze was ook enthousiast over mijn plannen en wou mij er graag bij helpen.

Emilie woont er al een aantal jaren met haar man Mark en hun kinderen Tijn en Sem en kon mij veel vertellen. Vanaf december zouden ze Clarat gaan beheren, en als ik zin had kon ik in de winter wel langskomen om te kijken hoe het daar nu is. Nou dat aanbod heb ik zeker aangenomen en de eerste week februari was het zo ver.

Bas een goede vriend van mij was net vrijgezel geworden na een lange relatie, op een avond in de kroeg onder het genot van een biertje vertelde ik dat ik een weekje naar de Ardeche zou gaan. Bas kon wel een vakantie gebruiken en ik zei “jho, ga je toch even lekker een weekje mee!” Daar dacht hij niet eens over na en zei gelijk JA! De eerste week van februari 2007 op een vroege zaterdag morgen vertrokken wij naar de Ardeche. Ik had hem van te voren wel verteld dat ik daar ook naar huizen ging kijken en met de bank wou praten, nou niet echt vakantie activiteiten, maar dat maakte niet uit, hij nam zijn mountainbike mee en zou zich wel vermaken.

Zaterdag eind van de middag kwamen we aan, echt moe waren we niet want het was rustig op de wegen en 1000 km is goed aan te rijden. We werden warm onthaald door Emilie en de rest van de familie. We konden in 1 van de Gites verblijven, en Emilie had de bedden al opgemaakt en wat lekkere dingen in de koelkast gelegd voor het ontbijt. Ook werden we uitgenodigd voor het diner, zeker niet vervelend wat Emilie, die kan goed koken! We hebben de hele avond lekker zitten eten, drinken en praten terwijl de openhaard op de achtergrond zachtjes knetterde. Gelukkig volgde er nog meer van deze heerlijke avonden.

Bij de makelaar in Lamastre stonden we door de ramen te kijken en er zaten leuke huizen tussen. Op een gegeven moment zegt Emilie “jho, we gaan gewoon naar binnen, en maken een afspraak”. Zo gezegd zo gedaan, samen met de makelaar zaten we door de boeken te bladeren opzoek naar mogelijke lokaties, gelukkig dat Emilie mee was, want echt veel begreep ik nog niet van wat de makelaar allemaal vertelde. Uiteindelijk twee leuke objecten gevonden en een afspraak gemaakt om ze te bezichtigen.

Een paar dagen later ging ik samen met Mark de huizen bekijken, hij is zelf aannemer en weet waar die op moet letten, ik heb veel van hem geleerd. Het eerste huis was echt heel mooi, goed onderhouden, mooi uitzicht en bijna perfect voor de Chambre d’Hotes, het had alleen wat groter moeten zijn. Het tweede huis was groot, en lag in een Hameau (soort van mini dorpje) met 11 hectare grond. Bij aankomst had ik er al geen goed gevoel over, maar ja toch maar even kijken. Het was een huis van ecologische/biologische boeren die het huis ook hadden gebruikt voor opvang van moeilijk opvoedbare kinderen. De eigenaar had op de meest onmogelijke plaatsen kamers weten te bouwen, en zoveel mogelijk gebruik gemaakt van ecologische bouwmaterialen. Leuk allemaal, maar het zag er niet uit. We hebben de eigenaar en de makelaar vriendelijk bedankt en zijn weer terug gegaan naar Clarat om onder het genot van uitgebreide lunch er nog eens over na te praten.

Vlak bij Clarat woonde Wil een vriendin van Emilie, en ze hield van mountainbiken. Wel leuk voor Bas dachten we, kunnen ze lekker samen gaan fietsen. Emilie belde Wil op, en de fiets afspraak was gemaakt. Bas zou die dag lekker gaan fietsen met Wil en ik zou gaan Koken voor de Club. Het was een uurtje of 7, het eten was bijna klaar en Bas kon elk moment terugkomen van zijn fietstocht. Het begon al schemerig te worden, en aangezien hij geen licht op zijn fiets had zou die elk moment binnen kunnen komen. Maar het werd donker, echt heel donker, we begonnen ons nu wel zorgen te maken waar die bleef. Op het moment dat we actie wouden ondernemen strompelde hij uitgeput binnen. Opgelucht en nieuwsgierig naar zijn verhaal vertelde hij wat er was gebeurd. Ze hadden de hele dag lekker gefietst, en zijn op een terrasje beland in Lamastre. Na een paar biertjes begon het schemerig te worden en ze besloten terug te gaan. Bas dacht dat hij het nog wel kon halen voor het donker, maar de afstand was toch iets verder en de biertjes voelde hij in zijn benen. Het was lastig de weg terug te vinden zo in het pikkedonker zonder licht, maar gelukkig had hij de weg gevonden, wat een avontuur. We hebben die avond nog heerlijk gegeten, gedronken en gepraat.

In die week hebben we nog huizen bezocht, dorpjes bekeken, met de bank wezen praten en natuurlijk ook een beetje gerelaxt. Ook ben ik nog op visite geweest bij Ronald en Henny, de eigenaren van Malfay waar we afgelopen oktober de kookcursus hebben gevolgd, daar hebben we nog uitgebreid zitten praten onder het genot van een paar wijntjes.

Het was een heerlijke week, en het weer hadden we gelukkig ook mee. Enkele weken ervoor had het enorm gesneeuwd, maar toen wij er waren was er haast geen spoor meer van te zien, alleen de schaduw zijde van de berg was nog getuigen van de sneeuwval. De temperatuur was goed, en zelfs in het zonnetje kon je makkelijk je trui uittrekken. De dorpjes waren over het algemeen stil en bijna verlaten, alleen op markt dagen was er weer leven in de dorpjes. De echte kou hebben we niet mee gemaakt, maar ik heb wel een goede indruk gekregen hoe het in de winter kan zijn. Ik kan nog veel meer vertelen over deze week, maar dat bewaar ik lekker voor later.

Emilie organiseert ondermeer mooie culinaire evenementen op Clarat, kijk op de site van Clarat, pagina’s Goutez l’Ard